مباهله

...

عباس ، مشک را چون عزیز ترین کودک جهان در آغوش گرفته، بند قنداقه اش را به دور گردن انداخته، بادست چپ، سپر را حایل مشک کرده و دست راست شمشیر را در هوا می چرخاندxa0و پیش می تازد. آنچه هر دم پیش روی عباس ، از لابه لای نخلها بیرون می جهد، دشمن نیست با است و نیزه و شمشیر ، علف های هرزی است که به داس عباس درو می شود. همه نخلستان و پشت همه درختان،پر است از آدم ونیزه و شمشیر و کلاه. آه بسوز ای دل؛ بسوز ای دل از آن زمانی که عمودآهنین ... لب تشنه لب آب بنازم ادبت را... گریان و خجالت...